Weer naar school!

Hoera! We mogen weer naar school! Hoe vaak is het in de geschiedenis voorgekomen dat kinderen dit riepen? Maar nu, na wekenlang thuisblijven, geen vriendjes of vriendinnetjes zien of spreken, thuis lessen maken op de computer en ook nog op je beurt wachten om de laptop of een ander device te mogen gebruiken, nu heb ik zomaar het donkerbruine vermoeden dat ook kinderen blij zijn weer naar school te mogen.

De vlag wappert vandaag in top. Daar komen ze weer! Wat onwennig staat de eerste leerling aan het hek dat toegang verschaft tot het schoolplein. En daar staat zomaar een meester die er niet stond, voordat de kinderen thuis moesten blijven. Er is veel gebeurd. Het ene kind stapt onbeschroomd het plein op. De volgende vraagt eerst maar even voorzichtig: ‘Mag ik mijn fiets ergens neerzetten?’ Dat stond natuurlijk niet op het filmpje dat de meesters en juffen vooraf hadden gemaakt over wat je moest doen als je op school kwam. Op de grond een sticker met pijlen en 1,5 meter afstand. Bij de deur van het lokaal een fles desinfecteringsmiddel. De juf vertelt al snel dat het de bedoeling is dat je elke keer als je het lokaal in komt, je handen ontsmet. En wat raar: de helft van de leerlingen is maar op school. Een klein groepje! In de klas wordt eerst stevig bijgepraat. Sommige kinderen hebben veel meegemaakt. Deze en gene heeft een familielid dat of kent wel iemand die de gevolgen heeft ervaren van het coronavirus.

Rond twaalf uur is het tijd om te eten. Ook al zoiets vreemds. Voorheen bleef maar een klein deel van de groep op school eten, de rest ging naar huis. Nu blijven alle kinderen op school eten. Het betekent wel dat de school vroeg uit gaat en dat je dan nog een hele tijd hebt om na schooltijd thuis te spelen.

En de juffen en meesters? Zij hebben niet minder uitgekeken naar het moment dat de kinderen weer op school kwamen. Zij staan met een enigszins gespannen gezicht in hun lokaal te wachten tot de kinderen binnen zijn. Hoe komen de kinderen op school? Zullen ze een grote achterstand hebben opgebouwd? Welke verhalen zullen de kinderen vertellen?

Zelf sta ik te genieten van de stemmen in de school, de rust die door de geopende deur van het lokaal naar buiten waaiert en het plezier dat de leerkrachten uitstralen als ze de kinderen weer ontmoeten. Ook al ben ik maar een voorbijganger op deze school, omdat ik slechts tijdelijk de directiefunctie waarneem, genieten doe ik zeker! Nu wordt weer eens duidelijk: een school zonder kinderen is geen school!

Een blog geschreven vanuit het oog van een kind en de interim-directeur.

Door: Henk van der Lingen

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *